TaniecTaniec brzucha - prawdziwa sztuka

Dla Egipcjanina, wychowanego w kulturze wielbiącej ciało, piękna kobieta to taka, która ma wszystkie wypukłości, przypisane jej przez naturę. W cenie są bujne biodra, zaokrąglony brzuszek, krągłe uda i ramiona oraz dorodne, ciężkie piersi. Żadna dieta cud nie ma tu racji bytu. Jeśli podczas wyginania się w tańcu na ciele dziewczyny w okolicy talii uwidocznią się fałdki, uznawane jest to za bardzo apetyczne. Taki widok zachwyci i podnieci każdego znającego się na rzeczy mężczyznę. W Europie, gdzie wzorzec piękności skaziły anorektyczne modelki, powiedzenie : „kochanego ciała nigdy dosyć”, straciło swoją moc. W Egipcie i na całym Wschodzie wprost przeciwnie. Nie trzeba znawcy, by dostrzec, że im krąglejsze ciało, tym lepiej porusza się w tańcu. Wystarczy zaledwie kilka ruchów, aby przekonać się, że szczupła kobieta nie ma tu szans, by zabłysnąć. Na chudych ramionach mizernie prezentują się ciężkie bransolety, a niewielkie piersi nie rozkołyszą marzeń oglądających tancerkę panów. Tylko kobiety przy kości potrafią zawładnąć męskimi zmysłami. Istota tańca orientalnego to falujące, wężowe ruchy, współgrające z nastrojową muzyką, stąd na Wschodzie taniec brzucha nazywany jest „tańcem węża”. Poruszające się biodra, ramiona i piersi angażują całe ciało : przyspieszenie tempa obszernych ruchów miednicą wprawia pulchne tancerki w niesamowite wibracje. Tylko profesjonalistkom udaje się osiągnąć to zachwycające drżenie. Płynnie poruszają się uniesione dłonie, a ruchy ramion powodują falowanie obfitych piersi. Całości dopełniają mocne, bynajmniej niesmukłe nogi. prześwitujące przez cienki materiał stroju. Nie obowiązuje z góry ustalona czy skodyfikowana choreografia. Każda tancerka, porwana czarownymi dźwiękami, może dowolnie improwizować. Dopuszczalny jest każdy ruch i figura taneczna która pozwoli kobiecie zaprezentować zalety ciała. O mistrzostwie wykonania orientalnego tańca nie decydują godziny ćwiczeń. Jak już powiedziano, większe szanse na poruszenie męskich emocji mają pulchne panie, najważniejszy jednak jest wrodzony wdzięk. Bo taniec brzucha wydobywa istotę kobiecości, drzemiącą wewnątrz każdej z nas.

Znany nam dzisiaj taniec orientalny wywodzi się z tradycji ludowych, a etnolodzy łączą go z mitycznymi tańcami płodności, w których kobiece biodra, brzuch i pośladki stanowią centrum poruszającego się ciała. Prekursorką sztuki tańca orientalnego była zapewne dziewczyna ze „szczepów wędrujących ze Wschodu”, czyli najprawdopodobniej młoda Cyganka, przybyła w te rejony świata z Indii. Tańczyła na placach i ulicach, w zamian otrzymując od przechodniów drobne monety. Zarobek zaszywała w rąbku ubrania lub chustki, okrywającej głowę. Kupowała też srebrne lub złote bransoletki, które stanowiły swoistą kasę oszczędności, zdobiąc przy tym ramiona i kostki stóp. Do dziś stroje wschodnich tancerek wykończone są frędzlami z drobnych pieniążków, a liczne bransoletki i klejnoty podzwaniają przy najdelikatniejszym ruchu. Niewielu Europejczyków wie, że kiedy tancerka w nieprawdopodobny sposób wygina ciało w tył, widz powinien to potraktować jako zaproszenie do położenia monety na jej czole, ustach lub na policzku. Nie należy kojarzyć tego gestu z wkładaniem banknotów za podwiązki girls w nocnych klubach zachodniego świata. W Egipcie podarowanie monety jest wyłącznie oznaką podziwu i szacunku dla umiejętności tancerki.