TaniecTaniec brzucha - prawdziwa sztuka

Malarze i kronikarze z przełomu XVIII i XIX wieku, towarzyszący eskapadom Bonapartego do Egiptu, przedstawiają ówczesne kobiety, tańczące w codziennych ubraniach, uszytych z ciężkich tkanin : skromnych kamizelach i szarawarach marszczonych w kostkach. Tamte stroje nie mają wiele wspólnego z dzisiejszymi zwiewnymi i przejrzystymi szatami. O dziwo, strój wschodniej tancerki zawdzięcza lekkość, frywolność i tani blichtr amerykańskim filmom z lat 20., lubującym się w klimatach egzotycznego bazaru. Modelem do naśladowania stał się kostium wymyślonej w Hollywood wschodniej księżniczki. Tak powstał wizerunek zmysłowej tancerki, kuso odzianej w szaty, przetykane złotymi nitkami, obszyte cekinami.
Współczesny strój to wyszywany świecidełkami stanik, wąski i obcisły. Pełen błyskotek trójkątny pas układa się wokół bioder tak, by naga pozostała cała powierzchnia brzucha. Do pasa przyszywano niegdyś przezroczyste, rozcinane po bokach spódnice; dziś zostały z nich tylko skrawki materiału, powabnie owijające się wokół gołych nóg. Reszty dopełniają długie, rozpuszczone włosy, długie, intensywnie pomalowane paznokcie, optycznie wysmuklające dłoń, mocny makijaż, podkreślający oczy, oraz podzwaniająca biżuteria. Bazary Kairu pełne są wielobarwnych, połyskliwych tkanin, sztucznych pereł, rozmaitych błyskotek i kolorowych świecidełek, wśród których każda tancerka wyłuska coś oryginalnego do swego pełnego przepychu kostiumu, będącego dziś znakiem rozpoznawczym Orientu.

Znany nam dzisiaj taniec orientalny wywodzi się z tradycji ludowych, a etnolodzy łączą go z mitycznymi tańcami płodności, w których kobiece biodra, brzuch i pośladki stanowią centrum poruszającego się ciała. Prekursorką sztuki tańca orientalnego była zapewne dziewczyna ze „szczepów wędrujących ze Wschodu”, czyli najprawdopodobniej młoda Cyganka, przybyła w te rejony świata z Indii. Tańczyła na placach i ulicach, w zamian otrzymując od przechodniów drobne monety. Zarobek zaszywała w rąbku ubrania lub chustki, okrywającej głowę. Kupowała też srebrne lub złote bransoletki, które stanowiły swoistą kasę oszczędności, zdobiąc przy tym ramiona i kostki stóp. Do dziś stroje wschodnich tancerek wykończone są frędzlami z drobnych pieniążków, a liczne bransoletki i klejnoty podzwaniają przy najdelikatniejszym ruchu. Niewielu Europejczyków wie, że kiedy tancerka w nieprawdopodobny sposób wygina ciało w tył, widz powinien to potraktować jako zaproszenie do położenia monety na jej czole, ustach lub na policzku. Nie należy kojarzyć tego gestu z wkładaniem banknotów za podwiązki girls w nocnych klubach zachodniego świata. W Egipcie podarowanie monety jest wyłącznie oznaką podziwu i szacunku dla umiejętności tancerki.